Koty perskie

Dwukolorowe
- niebiesko-kremowe
- pręgowane
- kolorpointy

Piękna, długa kryza wokół szyi powinna być obfita i zajmować całą powierzchnię między przednimi nogami. Uszy dobrze uwłosione z długimi pędzelkami włosów wewnątrz. Rownież międ7y palcami Kończyn przednich i tylnych powinny znajdować się długie pędzelki włosów. Ogon bogato uwłosiony ,,krzaczasty", takie tylne nogi powinny być dobrze uwłosione. Włosy na nich powinny tworzyć \zw. portki. Koty jednokolorowe nie mogą mieć żadnych plamek lub cieniowany. Kolor okrywy włosowej musi być jednolity na całym ciele. Pręgowane, jeśli występuje, powinno, być regularne i mocno zaznaczone

     Kolor okrywy włosowej wszystkich trzech odmian barwnych jest czysto biały bez żadnych odcieni. Pigmentowane włosy na głowie lub ogonie występują, nieraz u młodych zwierząt, w dojrzałym wieku z reguły zanikają.
     Białe koty perskie znane są w Europie od przeszło 100 lat. Pierwotnie miały oczy niebieskie jak ich tureccy przodkowie. Były najczęściej głuche, do dziś nie udało się usunąć tej dziedzicznej cechy i obecnie około 40% białych kotów perskich jest głuchych. Z tego też względu ostatnimi laty rozwinęła się bardzo hodowla białych kotów perskich pomarańczowookich, niedotkniętych głuchotą, mocniejszych w typie, odporniejszych, a równie pięknych.
     Koty perskie białe można łączyć miedzy sobą a także z czarnymi, rudymi, kremowymi, szylkrytowymi i dwukolorowymi. Hodowcy niemieccy radzą, żeby osiągnąć koty perskie białe niebieskookie nie głuche, należy je łączyć z kotami Khmerskimi (kolorpointami). Białych kotów perskich nie należy łączyć z pręgowanymi lub srebrzystymi.

     Młode wszystkich pododmian barwnych kotów dymnych rodzą się z jasnym prążkowaniem na głowie. Po tym można poznać, ze nowo narodzone kocięta będą kotami dymnymi. Prążkowanie w kształcie litery M często pozostaje na całe życie. Koty dymne nazywane są także kotami kontrastu, ponieważ patrząc na nie można się przekonać, że gdy pozostają w spokoju są czarne, niebieskie, rude, kremowe, szylkretowe itp., natomiast gdy są w ruchu, poruszają się, widoczna staje się ich srebrzysto biała cześć włosów przy skórze. Ta srebrzystobiała pręga włosów przy skórze ma różną szerokość - na głowie i nogach jest bardzo wąska i staje się widoczna tylko przy rozchylaniu włosów, natomiast okrywa wokół szyi, pędzelki w uszach, brzuch i dolna strona ogona są srebrzyatobiałe.
     Srebrzysty, jaśniejszy od tła znak litery M na głowie jest dopuszczalny wyłączenie u kotów dymnych między sobą nie zawsze daje dobre wyniki w postaci pięknie umaszczonego przychówku. Natomiast doskonałe rezultaty daje łączenie kotów dymnych z niebieskimi.
     U młodych kotów na okrywie włosowej mogą występować smugi lub nieprawidłowy kontrast. Nieprawidłowości te, w ciągu wzrostu zwierząt z reguły zanikają. U dorosłych kotów rysunek, cieniowanie lub plamy sa niepożądane.

     Koty kameo zostały wyhodowane w Ameryce w 1954r., a następnie sprowadzone do Europy, gdzie, mimo że się nimi zachwycano uważając je za jedną z najpiękniejszych odmian barwnych kotów perskich, to jednak dopiero w 1974 r. zostały uznane oficjalnie. Produktem wyjściowym dla tej odmiany były w pierwszym rzędzie koty dymne i rude.
     Koty perskie kameo muszlowe rude i kremowe są identyczne w pochodzeniu z kotami szynszylowymi, z tą różnicą, że włosy u kotów szynszylowych zakończone są kolorem czarnym, natomiast koty kameo muszlowe mają włosy zakończone kolorem rudym lub kremowym, a ich włosy puchowe są czysto białe. Całość sprawia wrażenie że umaszczenie okrywy włosowej tych kotów jest połyskliwie różowawe i wygląda rzeczywiście jak powierzchnia muszli - stąd nazwa.
     Włosy na grzbiecie, bokach, głowie, uszach i ogonie u kotów kameo muszlowych mają rude lub kremowe zakończenie na wysokości 1/8 swej długości, a u kotów kameo cieniowanych mają zakończenie na wysokości 1/3 długości (są zatem ciemniejsze). Część twarzowa głowy i nogi sę lekko rudawe lub kremowe. Natomiast broda, pędzelki w uszach, piersi, brzuch, a także przyśrodkowa strona nóg i spodnia strona ogona, są czysto białe. Nos i poduszeczki różowe. Oczy koloru miedzi.
     Rysunek na pokrywie włosowe] tułowia i głowy, obrączki na nogach, brązowy odcień umaszczenia zasadniczego okrywy, jak również pojedyncze całkowicie rude lub kremowe włosy - są niedopuszczalne.
     Koty kameo powinno się łączyć w zasadzie między sobą, ale dopuszczalne jest łączenie ich z kotamt szylkretowyrni, nigdy natomiast z kotami pręgowartyml.

     Koty szynszylowe uważa się za jedną z najpiękniejszych odmian barwnych kotów perskich. Wywodzą, się one z kotów srebrzystych pregowanych. Dowodem tego jest wyraźne u młodych kotów pręgowanie na nogach, tułowiu i ogonie, które wraz ze wzrostem zwierzęcia musi zaniknąć. U dorosłych kotów pręgowame uważa się za wadę.
     Umaszczenie kotów szynszylowych jest zasadniczo białe z czarnym, niebieskim, czekoladowym lub lila zakończeniem włosów, lekko zaznaczanym, tworzącym tzw. woal.
     WłOsy na grzbiecie, bokach, głowie, uszach i ogonie u kotów czarno-, niebiesko-, czekoladowo- i lila szynszylowych mają na wysokości l/5 swej długości. Zakończenie czarne, niebieskie, czekoladowe lub lila, natomiast u kotów srebrzystych czarno, niebiesko, czekoladowo lub lila cieniowanych mają na wysokości 1/3 swej długości zakończenie czarne, niebieskie, czekoladowe lub lila (są zatem ciemniejsze). Głowa i ogon są mocniej zabarwione. Pręgowanie na nogach w postaci nie zamkniętych pierścieni jest dozwolone. Broda, pędzelki w uszach, piersi i brzuch, wewnętrzna strona nóg i spodnia strona ogona u wszystkich kotów szynszylowych są białe. Podszycie czysto białe. Nos ceglastoczerwony. Obwódki wokół oczu, warg i nosa w kolorze okrywy. Oczy zielone lub niebieskozielone.

     Koty perskie arlekiny występują w 10 odmianach:
- szylkretowe z białym (arlekiny}
- niebiesko-szylkretowe z białym (arlekiny)
- czekoladowo-szylkretowe z białym (arlekiny)
- lila-szylkretowe z białym (arlekiny)
- czarno-białe (arlekiny)
- niebiesko-białe (arlekiny)
- czekoladowo-biale (arlekiny)
- lila-blałe (arlekiny)
- rudo-białe (ariele iny)
- kramowa-białe (arlekiny)

     U kotów srebrzystych czarno pręgowanych, niebiesko pręgowanych, czekoladowo lila pręgowanych zasadnicze u maszczenie jest szarosrebrzyste, na nim występują czarne, niebieskie, czekoladowe lub lila pręgi, tworzące po bokach ciała charakterystyczny rysunek spirali. Nogi i ogon są obrączkowane. Koniec ogona czarny, niebieski, czekoladowy lub lila. Kolor oczu zielony lub żółto-zielony, obie barwy dopuszczalne. Nos koloru ceglastego. Obwódki wokół oczu, nosa i poduszeczki czarne, niebieskie, czekoladowe lub lila.
     Koty bure czarno pręgowane mają zasadnicze umaszczenie miedziano-brazowe, pręgi czarne wyraźnie zaznaczone. Czarne obwódki wokół oczu i nosa. Nogi i ogon pręgowane. Koniec ogona czarny. Strona tylna nóg i poduszeczki czarne. Oczy miedziane. Nos ceglasty
     Koty niebieskie pręgowane mają zasadnicze umaszczenie jasnobłękitne pręgowane mocno niebieskie, odcinające się zdecydowanie od tła, powinno być w dużym kontraście. Ciemnoniebieskie obwódki wokół oczu i nosa. Nogi i ogon pręgowane. Koniec ogona niebieski. Oczy miedziane. Nos ceglasty.
     Z kotów niebieskich pręgowanych powstały koty niebieskie jednokolorowe. Koty rude pręgowane mają zasadnicze umaszczenie żółtawe (śmietankowe). Rude obwódki wokół oczu i nosa. Ogon i nogi pręgowane. Koniec ogona rudy. Nos ceglasty. Oczy miedziane. Plamki na nosie, czarne wąsy, a także biały koniec ogona dyskwalifikują kota.
     Koty kremowe pręgowane mają zasadnicze umaszczenie kremowe. Pręgowanle ciemnokremowe zdecydowanie musi się odcinać od tła. Obwódki wokół oczu nosa ciemnorożowe. Nos i poduszeczki różowe. Plamki na nosie, czarne lub niebieskie wąsy i biały koniec ogona uważa się za wadę.